De grootste race op aarde.

Zilverkleurige bewolking hangt boven het hoofd, maar er is geen druppel regen voorspeld. Het is winderig en niets dat het gevoel geeft van een zomerse dag halverwege juni. Langs het circuit echoot het enthousiaste Franstalige commentaar over de speakers en stijgt de spanning onder de toeschouwers. 

Met nog een paar minuten voor het startsignaal staat Edgar, een gepassioneerd fotograaf en verhalenverteller pur sang, schouder aan schouder met enkele andere autoliefhebbers, klaar om het grootste autosport evenement ter wereld vast te leggen. In één hand heeft hij zijn professionele camera, in de andere hand de tijd waarvan de wijzers tergend langzaam vooruit gaan. Zijn racehart begint steeds sneller te kloppen en barst van de nieuwsgierigheid. Het is niet te vergelijken met de beelden op live televisie.

Vervolgens, iets voor vieren, vliegen drie straaljagers over, achternagezeten door een blauw, wit of rood gekleurde rookwolk die de vlag van Frankrijk symboliseert. De Franse commentator schreeuwt harder en harder en probeert boven het geroezemoes van het publiek uit te komen. Echter, zonder succes. 

De rookpluimen vervagen, de vlag is nauwelijks meer te herkennen, de klok slaat vier. Hekken slaan open en hoort Edgar in de verte een kudde wilde dieren losgelaten worden. Brullend als hongerige leeuwen denderen de raceauto’s over de start-finishlijn. De vierentwintig uur van Le Mans is officieel begonnen. 

Voor Edgar is dit een jongensdroom die uitkomt. Van jongs af aan heeft hij de legendarische vierentwintig uur van Le Mans op de voet gevolgd. Aan de televisie gekluisterd volgde hij voorgaande edities van het begin tot het eind en miste geen moment. En nu, na al die jaren is hij toeschouwer van dit historische spektakel.

Aandachtig luistert hij naar het orkest van verschillende type motoren die met een oorverdovend geluid de tribunes passeren en richting de befaamde Dunlop brug racen. Deur tegen deur, bumper tegen bumper vechten ze allen een weg omhoog, zowel in posities als heuvelopwaarts.

"Oooh" klinkt luidkeels vanuit het publiek en schieten alle hoofden in synchronisatie naar de heuvel. Een bruin-gele stofwolk dwarrelt op en geeft een dramatisch effect wanneer de eerste koplampen van de koplopers door de wolk tevoorschijn komen. 

Een grijns van oor tot oor verschijnt op Edgar zijn gezicht als hij de eerste auto herkent, de rood-witte Porsche van Penske Motorsport met #5, die de op de voorste rij gestarte Cadillac achter zich heeft gelaten. 

“Eat my dust!” hoort hij de coureur al zeggen.

Met het kabaal van een lawine stormen de kleurrijke auto’s de heuvel af en naderen op tientallen meters. Coureurs, volledig geconcentreerd, worden zichtbaar en glinsteren hun helmen in de cockpit. Het gejuich op de tribunes is luider dan ooit.

De professionele camera in Edgar zijn hand krijgt geen moment rust en doet hij er alles aan om het statief stil te houden, zijn botten trillen door het hele lichaam van het gedonder afkomstig van talloze passerende sportwagens en probeert hij de ene na de andere iconische auto haarscherp vast te leggen. 

Remlichten gloeien rood op en verlagen coureurs hun snelheid voor de eerstvolgende bocht, om daarna op het bekendste stuk wegdek van Frankrijk uit te komen, het lange, rechte stuk van Mulsanne. Kilometers aan asfalt dat buiten de vierentwintig uur van Le Mans normaal gesproken gebruikt wordt door de bewoners van de middeleeuwse stad Le Mans, maar nu is omgetoverd tot een speeltuin voor het meest moderne speelgoed voor volwassenen. Het is niet alleen bekend van de astronomisch hoge snelheden die in het verleden bereikt zijn, maar ook vanwege de vliegende zilveren bolide van Mercedes. Met resultaat, de twee chicanes.

Inmiddels zijn alle voertuigen voorbij gevlogen en verdwijnt aan de horizon het geluid van tientallen motoren en keren beetje bij beetje de onverstaanbare woorden van de Franse stem terug over de audioinstallatie.

De eerste kilometers van het dertien kilometer lange circuit zitten erop. Aangezien er voorlopig geen raceauto’s voorbij komen is het voor Edgar tijd om de koptelefoon op te zetten en over te schakelen op Radio Le Mans, voorzien van kraakhelder Engels commentaar. Want die Fransman verstaat hij voor geen meter.

“Na een minuut plank gas…” klinkt er over de koptelefoon, gesproken door een van de Engelse verslaggevers.

“... Bereiken Porsche #5 achtervolgt door de #12 en #38 van Cadillac, de scherpe bocht aan het einde van het rechte stuk van Mulsanne.” vervolgt hij zijn verhaal. 

“Die door zijn lage snelheid ervoor zorgt dat de bestuurder niet in slaap valt en hen begeleidt richting een verraderlijk stuk genaamd Indianapolis, gevolgd door Arnage en tenslotte het mooiste deel van allemaal: de snelle, vloeiende, zeer technische Porsche-bochten.”

De verslaggever gaat verder, nagelbijtende inhaalacties worden beschreven en ziet Edgar de vele vechtende coureurs voor zich.

“In een geheel er doorheen gekomen? De Ford-chicane, de laatste set krappe bochten voor de finishlijn, verwelkomt de coureurs met open armen en test de remmen. De pitstraat verschijnt aan hun rechterhand, terwijl links duizenden fans op de tribune de bestuurders toejuichen. Een volledige ronde is hopelijk succesvol voltooid en daarmee de auto nog steeds bestuurbaar. Tijd om aan de volgende ronde te beginnen.”.

Edgar staat stil bij het moment. De komende uren zullen coureurs van alle niveaus moeten omgaan met hitte, hoge snelheden, intense focus en raken ze verwikkeld in een uitputtende strijd met anderen. Maar hun voornaamste taak is overleven. Breng de auto in één geheel terug naar de pitstraat, wissel van bestuurder en doe het allemaal opnieuw. Vierentwintig uur lang. Met als hoofdprijs de allergrootste trofee van het jaar.